همیشه فکر می کنم نکنه یه دفه من زد و تو زندگیم اسیر یک آدم بد اخلاق اخمو هوس باز و خلاصه از این مدلی ها بشم؟ ... خیلی وحشتناکه... خیلی... منی که هیچ وقت هیچ کس جز مامانم جلو در مدرسه منتظرم نبوده... هیچ احدی پاسخ لبخند آمیخته با گناه از من ندیده.... منی که همیشه تو زندگیم فکرم این بوده یک واجب الوجود از دستم ناراحت نشه... مامانم ناراحت نشه... خونوادم... !

همیشه از مدرسه که تعطیل می شدیم... جلو مدرسه مون انواع و اقسام ماشین ها پارک بود... همه مدلی... توشونم معمولا ۱ یا ۲ تا پسر بود... اون وسطا هم یک ماشینی بود... که من همیشه چشمم دنبالش می گشت... و اون هم توش یک مامانی بود که من هیچ وقت هیچ ماشینی رو بهش ترجیح ندادم... از همه اون پسرا بدم میومد... فکر می کردم دیدشون به این دخترا یک نگاه کاملا و واقعا کاملا ابزاریه... این منو خیلی آزار میداد که یک نفر منو بخواد به بازی بگیره... هیچ وقت نذاشتم کسی بهم حرفی بزنه... خیلی ها هم که یه مدلی می خواستن با من پل دوستی بزنن، وقتی با قیافه و اخم من رو به رو می شدن فک می کردن با یه دختر مغرور لوس طرفن که راضی کردنش خیلی سخت نیست اما زمان می بره... اما خیلی زود هم می فهمیدن که راه رو اشتباهی اومدن... ! خیلی خوشحالم که مثل خیلی ها نشدم... الآن که ۲۰ سالمه تو پروندم هر چی هم که باشه از این مدل ها نیست...

یه مدت فکر می کردم که خیلی ضایع است که همه فرضا یه بوی فرندی دارن من ندارم... هر کی می پرسید می گفتم: آره، یکی هست... که خیلی هم گیر میده... اما دیگه فکرشو از سرم بیرون کردمو از این خالی بندی های بچه گانه!...کلی هم خندم میگرفت خالی بستنی...!

اما بعد فهمیدم این اصلا یک افتخاره که یک نفر این قدری واسه خودش ارزش قائله که اجازه نمی ده هر احدی وارد حریم خصوصیش بشه...! و از اون موقع به بعد به همه راحت راستشو می گفتم...

هیچ وقت نمی تونم به مامانمینا دوروغ بگم...!! خلاصه همه این حرف ها و این مراقبت ها و مواظبت ها!! ولی آینده گاهی خیلی تلخ میشه!.. داشتم الآن میومدم از خانه مادر بزرگم! دیدم یه پیرزنی نشسته جلو در خونش! اون قدر غمگین بود... تنهایی رو میشد تو چهره اش دید... آدم رو خیلی میریخت به هم... دلم می خواست برم ماچش کنم... می دونی آدمها نیاز به محبت دارن... خیلی ها که به بیرون از محیط خانواده متوصل میشن کمبود محبت دارن... دلم سوخت... خیلی سوخت... خیلی... خیلی....! کاش می دونستم حد اقل یه بچه داره که بیاد ببینتش! ولی آخه شب، تنها...... من خیلی از این تنهایی می ترسم... اگه یک جایی تنها باشم شدیدا می ترسم... ترس!! نه می تونم درس بخونم... نه کاری کنم... هیچ چی!!!!! اون قد دلم سوخت........ کاش می تونستم یه کاری براش بکنم... خیلی ذهنمو درگیر کرد.... درگیر خودش! درگیر این که شاید فردای منم این باشه.... چه دنیای بدیه... لعنت به همه این ظواهر!! نمی دونم... شاید منتظر یکی بوده... انتظار خیلی بده... انتظاری که نمی دونی میرسه یا نمی رسه....! خدای مهربون، می دونم که صدای منو می شنوی و هر چی می نوسم می خونی، به خاطر همه آدمهای خوب، خواسته ی امشبم برای اون پیرزنه، بهش کمک کن، دلش رو خوش کن، تنهاش نذار...