دیروز بود... طبق معمول، مشغول رفتن به دانشگاه می بودیم ... ام پی تری پلیر در گوشمان و در صندلی سمت راستی ردیف آخر اتوبوس نشسته بودیم و آهنگ گوش کنان، به اطراف می نگریستیم... به آدمها و آدمیزاد ها... کوچک ها ... بزرگ ها ... پیر ها... در این میان شاید هیچ موجودی مانند جوانان و نگاه های آنان نظرمان را جلب نمینمود...! حس اینکه کاش اینان ایرانی نبودند... اگر ایرانی نبودند چه قدر خوشبخت بودند... کاش اینها پسر نبودند... اگر پسر نبودند راحت تر بودند... کاش اینها دختر نبودند ... اگر دختر نبودند ، الزامات روی آنها ، کمتر میشد... کاش اصلا اینها آدم نبودند .... کاش اینها گربه های اشرافی بودند که الحق و الانصاف وضعشان از من و شما بهتر است...! در همین اثنا، ناگهان با نگه داشتن اتوبوس در ایستگاه چشممان به پسرکی افتاد ، که باز هم کاش چشممان نمی افتاد ! کاش چشممان نمیافتاد تا کمی بیشتر بخوابیم... کمی بیشتر ، بیخیال باشیم... کمی بیشتر برویم تا بمیریم!

پسرک،

روی صندلی نشسته بود.... دستانش را به هم گره زده بود... پاهایش را دراز کرده بود ... سرش هم روی تنش به سمت پایین افتاده بود... سیگاری گوشه ی لبش بود ... کم کم داشت به فیلتر میرسید... شاید هم سیگار در اثر سرما ، خاموش شده بود! پسرک، موهای در هم برهم و کوتاهی داشت... شلواری جین اما نخ نما و چرک آلود به تنش کرده بود... بلوزی کاموایی اما چرک آلود... !

هر کس که از کنار او میگذشت، اه و پیفی می کرد و میرفت... از مرد و زن گرفته تا آن کودک یک لا قبا که هنوز نمی فهمد آدم است یا خیر!

کودک با دیدن اه و پیف مادر، اه و پیف میکرد... گویی پدرش بسیار از آن جوان خوشگل تر است... پدرش را که میدیدم می گفتم: آخه بچه! برو مماختو پاک کن!! این بد بخت که از بابات خوشگلتره!

همه می آمدند و میرفتند و جوان بدون هیچ عکس العملی در آن سرمای صبح ، روی صندلی ایستگاه اتوبوس خوابش برده بود... گویی سالهاست خستگی را به جان دارد و اولین استراحتگاهش همین نقطه بوده...! تنها پناه برای یک لحظه آرامش... دور از هرگونه حرف و حدیث... دور از همه ی ننگ ها و بد بختی ها... دور از نبودن ها و نشدن ها و نه ها و نه ها! دور از شکست ها... دور از خانواده ی بی مسئولیت... دور از پدر و مادر بی فکر .... دور از خواهر و برادرانی که جز تحقیر کاری بلد نیستند... دور از هرگونه عشق و معشوقه ...!

هر کس را که میدیدم اه و پیف میکند، اه و پیف شدیدتری نیز حواله اش میکردم، یکی از آن اه و پیف کنان ها، آمد و از قضا کنار من نشست...! من هم برای اینکه به او بگویم که در چه مرحله ای به سر میبرد، ابروهایم را کمی بالا بردم، به حالت تاسف و چندش از آن زن، رویم را برگرداندم و وقتی متوجه بوی تند ادکلن او شدم، مقنعه ام را جلوی بینی ام گرفتم و نگاهی زشت به او انداختم و مسیر نگاهم را برگرداندم ... تنها هدفم این بود که بفهمد،

این زن، اه و پیف شدیدتری میطلبد تا آن جوان بدبخت!

تو هم که قربانت بشوم، هرکس اعتراض می کند و اعتراضش را اعلام میکند، آنقدر طرفدار چشم و گوش بسته داری که  می گویند: عدالتش ایجاب میکنه!!(ایشّ....)

آخه قربان شکل و شمایلت ، این چه عدالتیست که یک ملت آن را ندیده و درک نکرده، از آن دم میزنند؟! چرا وقتی میگوییم: عدالتش را نشان دهید، هیچ کدام از طرفدارانت ، اعلام موجودیت نمی کنند، اما وقتی می گوییم تو عدالت نداری، همه شان حاضر و آماده و سینه سپر و قمه به دست جلویمان ظاهر میشوند؟!

واقعا سوال دارم:

این چه عدالتیست؟! واقعا یک مرد، مگر گناهش دیگر تا چه اندازه بزرگ بوده که مجبور شده، برای ایجاد عدالت میان عمل کرده اش و آینده اش ، زنی همچون آن زنی که در اتوبوس کنار من نشسته بود، اختیار کند؟!

واقعا ، یک جوان چه گناهی میتواند کرده باشد، که کل زندگی اش همچون آن پسر بشود ، عامل اه و پیف یه بچه مماخو؟! اگر زندگی یک نفر را خراب کرده باشد، ماشا آ لّا ه  آنقدر این قانون ، تیز و بز هست که سریعا او را به قتل برساند!! پس چه گناهی کرده؟! به مادرش بی احترامی کرده؟! دچار نفرین پدر شده؟!