عروس منحرف

برنامه قبل از شروع

sahar2020 — Wed, 11 Nov 2009 15:38:44 GMT

هر شب قبل از خواب بايد ابتدا يك دوش بگيرم چون صبح ها قبل از رفتن به دانشكده بسيار زورم مي آيد كه از خواب برخاسته و به استحمام بروم و از طرفي اگر نروم ، موهايم پف نكرده و زير مقنعه زشت ميشود از حمام آمده و موهايم را روي متكا پهن مي نمايم تا صبح خشك بشود ... صبح كه از خواب بر ميخيزم شكل شير ميشوم ... !

اما برنامه ي صبحگاهي قل از شروع برنامه روزانه:

معمولا ساعت ۸ صبح كلاس دارم و بايد ساعت ۷ از منزل خارج شوم ! براي اينكار آلارم موبايلم را روي ساعت ۵ و ۵۵ دقيقه تنظيم مينمايم ... هر صبح وقتي اين آلارم شروع به زنگيدن ميكند ، اين جانب سريعا از خواب برخاسته و آن را خاموش نموده و مجددا ميخوابم .

ازين رو مادر اين جانب ، آلارم موبايل خويش را روي ساعت ۶و ۵ دقيقه تنظيم كرده و در اين ساعت شوم و نامبارك به سراغ اين جانب ميآيد !! در ابتدا با صدايي لطيف و مادرانه : پاشو ديگه سحر ... پاشو كلاست دير ميشه ها ! من: سپس مادر دوباره: سحر؟!؟!؟؟!!؟ پاشو... من: اين بار مادر علاوه بر صداي لطيف و مادرانه كمي نيز از دستان خويش كمك ميگيرد : سحر ... من: مادر در اين بار كمي بيشتر از دستان خويش كمك مگيرد: و اين بار من: بابا بيدارم به خدا ... و اين بار مادر: ! سه ساعته منو مسخره كرده ... !

سپس از خواب برخاسته و دست و رويي ميشويم ... موهاي خويش را شانه زده و جمع مي كنم و سپس كارهاي اصلي و وقت گير من شروع ميشود ...

به جلوي آينه ي اتاق رفته و ابتدا كيف آرايشي را باز مي كنم ... سپس يك عدد كرم به رنگ بژ را بر روي صورت خويش مينگارم ! كمي پودر ... خيلي كم البته به رنگ برنز ... كه بر روي كرم رنگ بژ، فوق العاده ميشود ! سپس كمي ريمل ... كمي سايه به ابروان ... يك مقدار خيلي مختصر گلگونه و اينها ...

سپس در جلوي آينه مي ايستم ... كمي لبخند ميزنم ... كمي اخم مي كنم ... كمي صحبت مي كنم...چشمك ميزنم ...

سپس به جلوي آينه قدي رفته ... كمي دست خويش را بر كمر زده ... خودم را نگاه مي كنم ... ۹۰ درجه چرخ ميزنم و از بغل به خويشتن خويش مي نگرم ... كمي اخم مي كنم و صورت خود را به جهات مختلف ميچرخانم ... اما در همه حال چشمانم به طرف آينه است تا ببينم چه شكلي ميشوم

سپس براي پوشيدن لباس اقدام مي كنم ... ابتدا شلواري از جنس جين يا كتان بر تن نموده و مانتو و اينها ... سپس مقنعه ... اكنون كيف خويش را بر روي دوش انداخته و باز به جلوي آينه قدي مي روم ... باز همان حركات و ديد و بازديد ها و در انتهاي بازديد با اطميناني وصف نشدني چشمكي رو به آينه به خويشتن خويش حواله كرده و ميگويم: !

در اين ميان مادر كه مشغول تناول صبحانه است به همراه خواهر گرامي مرا نگريسته و با حالاتي شبيه افسوس (نميدانم چرا؟ ) مرا مي نگرند ... در انتها ساعت ۷:۱۵ دقيقه شده و من به شدت ديرم شده است ... و مادر ميگويد: بسه ديگه سحر ... ديرت شدا ! من : بهتر مامان ... دير ميرسم !

۱: هواي اين روزها باعث ميشه كه مدام لبخند بزنم مثل يه شير ! پس دچار سو تفاهم نشيد ... دليل لبخندم هواست

۲: هر روز حداقل دست به كار درستي بزن كه ازش مي ترسي !

۳: امروز ديگه رك به استاد انديشه اسلامي گفتم: از كلاست هيچ استفاده اي نمي كنم و وقتي داشت بازم چرت و پرت بلغور ميكرد در جواب من گفتم: استاد بهتره درس رو ادامه بديم ... من سوالي ندارم ديگه و اونم رو به من:

سبز یعنی چشمان من

sahar2020 — Wed, 04 Nov 2009 19:40:18 GMT

امروز صبح از منزل که خارج گشتیم و قصد عزیمت به دانشگاه را کردیم ، ناگهان با صحنه هایی رو به رو گشتیم که حس نوستالژیکمان را بی نهایت قلقلک داد ... صحنه هایی که دیدگانمان را نوازش داد نظیر:، ،،،،،،... اینها را در جبهه ی رقیب دیدم ! اما در جبهه ی رفیق تنها یک صحنه دیدم : !

بهار بود و تو بودی و عشق و امید ... بهار رفت و تو رفتی و هرچه بود گذشت ... !

ساعت ۱۰ رسیدم دانشکده ... تا ساعت ۱۲ کلاس فارماکولوژی داشتیم ... استاد این درس ما خانم اند ... بسیار نیز در درس دادن جدی و مسر اند !! ما نیز با این تیپ اساتید چندان حال نمی نماییم !! امروز درس های جالبی اما ارائه کردند ... من نیز چون میدانستم استاد از سوال پرسیدن چندان خوشش نمی آید مدام سوالی بود که می پرسیدم سوالاتی که گاها از بچگی با خود به همراه دارم و در کنار حس کنجکاوی گاهی نیز از برای در آوردن حرص اساتید آن را در اوساط کلاس و در گاه و بی گاه مطرح می نمایم

اما امروز ساعت ۱تا ۳ کلاس اندیشه ی اسلامی داشتیم و در این کلاس های ول و وول عید این جانب است چون مدام روی نرو استاد گام برداشته و با دوستان به پاسخ های احمقانه استاد می خندیم !! امروز تا استاد وارد کلاس شدند حتی امان ندادم حضور غیاب کنند و فورا پرسیدم : استاد ! نظرتون راجع به این تجمعات چیه ؟ استاد نیز در ابتدا شروع کردند یه چرندیاتی بلغور نمودند و مدام نیز کانال عوض می نمودند ... خلاصه من نیز کلی گیج ویج میزدم که استاد چرا یک جا بند نمی شوند و این قدر ول و وول می خورند ... مدام مسائل کاملا بی ربط را به هم بافته و نتیجه های چرند می گرفتند ... من نیز زیر زیرکی می خندیدم و استاد نیز مدام در صورت این جانب بودند ... !

ساعت ۱:۳۰ شد و استاد ضمن کشیدن نفس های رو به امید ناشی از راحت شدن از شر سوالات یک دانشجوی سیریش به نام سحر ، جملاتی را از ذهن فسیل خویش بر زبان جاری و از زبان به بیرون پرتاب نمودند : خلاصه بچه ها ... همه ی چیزایی که گفتم رو بگیرید و همه مسائلتون رو در همین قالب حل و فصل کنید که نااااااااااااااااااااگهان !!!!!!!!!!!!همان دانشجوی بی تربیت حرف استاد را قطع کرد و رنگ امید را از چهره و صدا و هرم نفس های استاد دزدید و در یک اقدام ناجوانمردانه سوال دوم را مطرح کرد و پرسید: استاااااااااااااااد ! من جواب سوالاتمو نتونستم با این قالب بگیرم !

استاد نیز تلاش های آخر خویش را کرد تا من را متقاعد سازد که دیگر سوال نپرسم .... چرا که استاد خسته شده است : خانوم ! سعی خودتونو کنید ... من : نمی شه استاد اما این بازی تا ساعت ۲ ادامه یافت ! در پایان ما گیج میزدیم و استاد قاط !

امروز در راه بازگشت به منزل در تاکسی من بین یک خانوم و آقا نشسته بودم ! خانوم مشغول مطالعه یک کتاب بودند که من نیز کله ی مبارک را در کتاب ایشان کرده و با هم مطالعه می کردیم ... خانوم ناگهان پرسید: مشکلی براتون پیش اومده ؟ من: نه عزیزم ... رومو کردم اونور ... دیدم آقا چه قدر خوج تیف اند ! و از بوی عطر گرم این جانب نیز گویا به شدت مست گشته بودند ... ! چون اصلا رویشان را از طرف من بر نمی گرداندند ... من نیز خویش را به آن راه معروف علی چپ نام ! زده بودم و به ایشان هر از گاهی نیم نگاهی می انداختم ... اما ایشان فقط نمیدانم چرا من را می نگریستند ؟! در میانه ی راه خانم از تاکسی پیاده شدند ... من نیز کمی از آقا فاصله گرفتم تا دینمان به خطر نیفتد در این روز ۱۳ آبان ! ... با این عمل آقا در دیدگانشان یک عدد پرسپکتیو ایجاد نمودند و گویا مرا بیشتر پسند نمودند ... چون یک قدم به طرف من آمدند ... ! اما عمل و یا حرف خاصی پیش نیامد ... من نیز به راننده گفتم : سر احسان پیاده میشم ... البته یک ۱۰ دقیقه ای تا احسان مانده بود ... من خواستم به این آقا بگویم ۱۰ دقیقه فرصت دارند تا برای یک عمر زندگی تصمیم بگیرند بعد از راننده پرسیدم کرایه چقدر است ؟ گفت: ۶۰۰ تومان ... همین که در کیفم را باز کردم که کرایه را حساب کنم ناگهان دیدم آقا دهان مبارک خویش را باز کردند : دانشجویید ؟ من: بله ... چطور؟ آقا: آخه دیدم اهل مطالعه هستید ... چند سالتونه؟ من : چطور؟ آقا: بگید شما ! ........... ناگهان یک آقایی که در جلو نشسته بودند به این آقا برگشتند و گفتند : به ناموس مردم چی کار داری آقا ؟ آقا: به شما چه ؟ آقا منم سر احسان پیاده میشم و رو به من : ! من: ! به سر احسان که رسیدیم آقا پیاده شدند و من باز هم سوار شدم و در دل خویش گفتم: برو بابا ! کی میخاد ما رو به ببره ۱۳ به در

۱: رنگ چشمان من ، تنها به رنگ عقایدم بود که در پشت شیشه های قهوه ای رنگ عینک آفتابی مخفیشان کردم تا برای دفاع از رنگشان ، از دستشان ندهم ... !

۲:من پیروز شدم !

۳:دل نگران آینده نباش ... نگران نگرانی اونایی باش که به فکر مشکلاتی اند که حل کردنشون برای تو مث آب خوردنه

۴: امروز یعنی شنبه به دعوت یک دکتر کوجولویی و به معیت ایشون رفتیم به یک همایش ... همایشی که توش تمام بچه های علوم پزشکی بودن ... همایش جالبی بود ... تقدیر و تشکر هم توش داشت ... امروز بعد از یک سال یک دکتر کوجولویی رو دیدم که به اندازه یک سال مغرور تر ، پربار تر ، با سواد تر و همه چی تموم تر شده بود و البته به همون نسبت با یک نفر که مث خودش همه چی تموم بود() ، مهربون تر ...

۵: امروز یعنی یکشنبه یک عدد جیم فنگ از کلاس ۱۰ تا ۱۲ زدم و راهی کافه کنج شهرک غرب گشتم ... جهت یک عدد میتینگ معروف ! ۴ نفر بودیم ... ۳ نفر سکوت اختیار کردند و ۱ نفر که اکنون نیز در حال صحبت است ، آنجا نیز صحبت کرد ... در طی ۱ ساعت ۴۵ دقیقه صحبت کرد ... ۱۰ دقیقه ۳ نفر دیگر تایید کردند و ۵ دقیقه نیز یک شخصی از ۳ شخص دیگر لب به سخن گشود که ناگهان بنده توسط تلفن همراه خویش احضار گشتم و سریعا کافه کنج را ترک نموده و بابت یک عدد قهوه ترک تلخ تشکرات را به جای آوردم !! لازم به ذکر است که کسی که مرا توسط تلفن همراهم احضار کرد کسی نبود جز آلارم تلفن همراهم (اکنون در سایت دانشکده ام و قصد عزیمت به یکی دیگر از دانشکده ها را دارم و سپس عزیمت به منزل ... کسی چیزی لازم نداره واسش بخرم؟ )

سوختم ... خيلي زياد

sahar2020 — Sat, 24 Oct 2009 15:46:18 GMT

ميدونين پيپت چيه ؟؟؟ يه چيزي شبيه ني نوشابه اما از جنس شيشه و البته مدرجه كه انواع مختلفي داره ... براي برداشتن حجم هاي مختلف از مايعات به كار ميره ... حجم هاي مختلف هم داره ... مثلا ۱ ميلي ... ۲ ميلي ... ۳ و ۵ و ۱۰ و ۵۰ هم من ديدم تو آزمايشگاه ... ۱۰۰ هم يادمه راستش !!

براي اينكه ازين پيپت ها استفاده كنيم يه وسيله اي هست تو آزمايشگاه به نام: پيپت فيلر !! يعني پيپت پر كن ... !! كار اين پيپت فيلر مكيدن مايع از داخل بشر به درون پيپت هستش ... دقيقا مثل همون كاري كه خود ما مي كنيم وقتي نوشابه مي خوريم با ني ...

رو همين حساب من هميشه به جاي پيپت فيلر تو آزمايشگاه از دهان مباركه ي خويش استفاده ها مي نمايم و آزمايش ها انجام داده و آزمايش ها مي شوم !!!! و دروس عملي خويش را با شدت هر چه تمام تر عملي انجام ميدهم ... !!!

ترم پيش در آزمايشگاه قرار بود من با يك پيپت ۱ ميلي ، از بشر سود سوزآور بكشم !! خلاصه دهان مبارك را مشغول انجام اين عمل نموديم ... ناگهان دوستم داد زد: سحررررررررررررررر!!!!! اون غلظتش خيلي زياده ... اون ۴۰ ه ... با پيپت فيلر ... پيپت فيلر .... ناگهان حواس اين جانب پرت شد و همان سود سوزآور وارد از پيپت گذشته و وارد دهان مبارك اين جانب گشت ... !!! ابتدا سوزش را از نوك زبان حس كردم ... سوزشي كه سلول هاي سطح زبانم را جدا مي نمود و آنها را دهان خويش حس مي كردم ... از نوك زبانم گذشت ... رسيد به سطح زبانم ... و تا اين پيام ها به ذهنم برسد كه من دارم مي سوزم و من در عمل خويش اين ها را انعكاس دهم ... يعني آن سود سوز آور وارده بر دهان خويش را به بيرون پرتاب بنمايم ، اندكي طول كشيد و در اين مدت سطح زبان من لخت گشت ... !! يعني من تمام سلول هاي سطحي زبانم را از كف دادم

زماني كه مشغول پرتاب سود از دهانم به بيرون بودم ، لب هايم نيز دچاري گشتند كه زبانم در آن لحظه داشت از آن رنج مي برد ... ناگهان به خود آمدم و ديدم كه لب هاي عريانم نيز به زبانم پيوستند و همدرد گشتند ... اما من از درد سوزش عنان از كف دادم ... خدمت استاد() رجعت كرده و گفتم استاد توان ماندن ندارم و قصد عزيمت به منزل را دارم... استاد: اين شير رو بخور و بيا به كارت ادامه بده ... سر ۵ مين ، آزمايشگاه باش ! آن لحظه دلم سيگار خواست ... !!

چند روز پيش نيز در آزمايشگاه ميكروبيولوژي مشغول كشت يك عدد نمونه بوديم كه استاد گقت: (استادمون خانوم اند متاسفانه)بوسيدن خيلي اشتباهه ... ميدونين چه قدر ميكرب رو جا به جا مي كنين شما ؟؟ وي در ادامه افزود: من حتي پسر خودم رو از لب نمي بوسم !! !! پسرش هم ۲۵-۲۶ سالشه !! زدم به دوستم گفتم: نه تورو خدا ... حالا بيا و آقازاده رو از لب ببوس شما

۱: خنديدن زوركي خيلي سخته

۲:خ ب م ك ك ! خ م ب ! خ د خ گ ! ا ت ا ه ا خ ا س ا ه ز ! خ ف ت ر د ا ! ت ن ! م ف ت د

۳:راستي ... سوختم زياد ... !

۴:من همیشه ممنونتم ... قول میدم

۵: خدای عزیز، تو که می دونی چه قدر حسودم ، لطفا با وقایعی رو به رویم نفرما که این نقطه از وجودم قلقلک داده بشود ... ! با تشکر

۶: امام رضاي عزيز ... تولدت مبارك ... در اين ۲ سال كه پيشت نيامدم ، فاصله هايم تا خيلي ها زياد شد ... در راس همه شايد خدا باشد ... ! اميدوارم به زودي اشتباهاتم جبران ، بن بست ها باز ، سوء تفاهم ها برطرف و دل ما و شما نيز خشنود گردد تا خداوند به بهانه ي خنده هاي ما باز هم بخندد ...

۷: من از وقتي به تو ايمان آوردم ... به بارون هم ايمان آوردم ... اصلا به هر چيزي كه فاصله مو از تو كم كنه ايمان آوردم ... پس چرا نمياي پيش من ؟ چرا نزديكم نميشي ؟ چرا ديگه حس بارونو به من نميدي ؟ چرا نميذاري حس كنم كه نزديكمي ؟ نگو كه نمي خوام ... خودت مي دوني الان دقيقا مثل ۴ماه پيش من فقط تورو مي خوام ... با همون بارون ... امروز ديديم ؟ چرا با بارونت نميذاري ديگه حال كنم ؟ امروز فقط ميخواستم از شر بارونت خلاص بشم ... چون تو رو باهاش نميديدم ... نذار اين جوري بمونه ... من يكي رو هم نپرون ... امتحان بسه ... من كم نياوردم ... من فقط از نبودنت خسته شدم ! از نديدنت ... از حس نكردنت ... از دور ديدنت ... از دور حس كردنت ... من آدمم ! شايد كمتر ... اما بيشتر نيستم ... پس ول كن اين امتحاناتتو ...بذار بگم بارونو دوس دارم هنوز ... چون تورو يادم مياره ... حس مي كنم پيش مني ... وقتي كه بارون ميباره .

۸:زیادی داری با این درس هایی که بهم میدی شرمندم میکنی ا !

از اين جا كه من ايستادم چه قدر تا آسمون راهه

اندر احوالات اين دخت السلطنه

sahar2020 — Mon, 19 Oct 2009 08:45:18 GMT

چند شب پيش مهمون داشتيم يك عالمه ... معمولا در اين گونه مواقع وظيفه ي اين جانب اين است كه با ميهمانان گپ و گفتمان انجام بدهم تا حوصله شان سر نرود و از هم نشيني و هم صحبتي با دختري شيرين زبان و شيرين بيان و اينها ، نهايت لذت را از ميهماني ببرند

خلاصه تا قبل از شام من كلا داشتم از خودم مي گفتم ... البته در جواب پرسش ميهمانان كه مي پرسيدند: سحر خانوم ، چي مي خوني ؟ مي گفتم : ... مي گفتن :خيلي خوبه ... پس آينده ي شغليت تضمينه با اين وضعيت رو به ... مردم ... خود ما هم ميايم پيشت ... من: خودمم بايد بيام پيش خودم فعلا ... مامانم: نه سحر جان ... تا اون موقع ديگه ان شالله خودت نيازي نداري ... مهمونا: بله ... از پارسال تا الان ديگه اينو ثابت كردي هزار ماشالله بزنم به تخته !! بعد من پرسيدم كه شماها چي كار مي كنيد و از بچه هاشون مي پرسيدم چي مي خونن و كجا كار مي كنن و ارشد و دكترا رو چه كردن و ازين سوالات هاي كلاس ... بعد هي همدگيه رو به شيوه هاي مختلف تشويق مي كرديم : ،،...

در آخر ميهماني نيز آنقدر مشعوف شده بوديم كه من رو به آنها : خيلي خوشحال شديم از زيارتتون ... آنها: سحر جون پس از حال ما خبر نداري ... پسرشون : ممنون از پذيراييتون ... عالي بود ... من: خواهش مي كنم ... بله ديگه ! بعدشم خدافظي كردن و رفتن ...

شب خوبي بود ...

اين چند روزه افتضاح قاطي بودم از دست خودم ... دلم ميخاست فقط جيغ بزنم ... خلاصه ... ديشب ساعت ۹ اس ام اس دادم به يك آقاي دكتري گفتم: وقت براي يك مراجع به اسم سحر رو دارين ؟؟ ... جواب داد : بله ... حتما ... خونه مون شولوغ پولوغ بود ... خاله و مامان بزرگمينا خونهمون بودن ... منم رفتم تو اتاقم و زنگيدم به دكي كوجولو ... گفتم: سلام ... گفت: سلام سحر خانوم ... اولش مشغول گريتينگ بوديم طبيعتا ... بعدش گفتم: بايد يه چيزي بگم ... اما خجالت مي كشم ... گفت: راحت باش ... اما نمي تونستم ... خيلي شديد خجالت مي كشيدم ... اما گفتم ... گفتم من اين اشتباهات رو مرتكب شدم و اعصابم رو به اتمام است ... اولش ناراحت شد ... نميدونم سر اشتباه من ... يا سر اينكه اعصابم رو به اتمام بود ... گفت: همچين چيزي رو در تو حدس زده بودم ولي هيچ وقت دلم نمي نمي خواست حدسم درست باشه ... گفتم : چرا ؟ گفت : به يك عالمه دليل ... اولش همينه كه اين همه قاطي كردي ... دوميش ...(سانسوره ببخشيد . ) ... بعدش گفت ولي به يه دليل دوست داشتم حدسم درست باشه ... گفتم چي؟ گفت: براي اينكه تا اشتباه نكني ... تا ريسك نكني ... تا خطا نكني ... خيلي چيزها رو درست نمي فهمي ... درست ياد نميگيري و در نتيجه درست عمل نمي كني ... !! بعد ايشون خودشون خيلي قاطي كردند و من متوجه شده و بدتر ريختم به هم و خداحافظي نمودم.

صبح ايشون تماس گرفتند و گفتند به اين دليل و اين دليل و اين دليل ، سن شما سن اشتباه كردنه ... سن تجربه است ... سن اينه ... سن اونه و من شديد مشعوف شدم كه يك فرد موجه بعد از خودم پيدا شد بگه من اشتباه نكردم كه اشتباه كردم ايشون گفتند: شايد اعصابت يه چند روز بريزه به هم اما ارزشش رو داره تا بقيه راه رو درست و مطمئن حركت كني ... آخرش هم پرسيدند كه آيا ابروهامو شيطوني كردم يا نه ... منم عرض كردم نه هنوز !

اين بود شرح حالي از چند روز اخير !!

اما يكي از دوستان يك كامنت خصوصي گذاشته اند و يه عكسي طلب كرده اند از من ... بايد بگم بفرماييد ... اينم عكس من : ، ... ۲تا عكس شدا !

بعدنوشت:دوستان ! این تغییر نام وبلاگ به اون احد و واحد هیچ معنا و مفهومی ندارد !! نه عاشق شده ام و نه قصد ازدواج دارم ... تنها جهت تنوع است و بس ! همین ... لطفا دیگر این حرف ها را نزنید ... واقعا جنبه اش را ندارم فعلا.

بعدنوشت۲: ل ب ت ل ! م س ت ب م س ت ب ن ! خ ت ه ب ا ی ؟ ! ت ن ! م ف ت ر د ! (خصوصیه ببخشید !)

وقايع اخير ... !

sahar2020 — Tue, 06 Oct 2009 20:44:03 GMT

يه همكلاسي داريم اسمش حسن ه ! طفلك دو تا دوست دختر داره تو دانشگاه ! از خصوصيات ديگه ي اخلاقي حسن اينه كه خيلي ساكت و مظلوم و گوشه گير و منزوي و خوددار و توخود و درون گرا و درخود و ايناست ... بعد همش آدم فكر مي كنه حسن مظلومه سر همين احساسات لطيفم داشتم به دوستم مي گفتم: آخي ! حسن ازون دوست پسرهاي مهربونه ها دوستم : ايش!

يه استاد داريم اين ترم ... اسمش دكتر نصرالله زاده است !اصلا خوشگل نيست تيپش هم افتضاحه راستش يه كفشايي مي پوشه كه ... ! وقتي به پاهاش نگاه مي كنم حس مي كنم ۸۰ سالشه ! ولي وقتي سرمو ميارم بالا ۲۷-۲۸ ميزنه ! حلقه هم نميندازه ! اصلا معلومه مجرده ! ولي ما ها خيلي دوستش ميداريم ... آخه خيلي اخلاقش نايسه ... خيلي باحاله ! خيلي خوبه ... خيلي جنتل منه ! اصلا يه چيز عجيبيه ! آخه اين پسرا كه تازه دكترا ميگيرن نميدونم چرا فكر مي كنن ديگه شق القمر كردن ! مخصوصا هم كه ۲ تا دختر هم ببينن و از طرفي مجرد هم باشن .... ايش!!!!!!!!!!!!!!!!!! اما اون اين جوري نيست !

تو اين غذاهاي مسخره دانشگاه خيلي ديگه دارن كافور ميريزنا ! من ديگه نميتونم بخورم !

sahar2020 — Sun, 27 Sep 2009 17:31:48 GMT

اون روزی رفتیم خونه مامان بزرگم ... مادر شوهر مامانم رو به مامانم: عروسی ! چرا نوه هامو دیر به دیر میاری ؟ مامانم: وا ! مامان ! تو کی زنگ زدی گفتی نوه هامو بیار و من نیاوردم ؟ مامانم بزرگم: !

دیروز که روز اول دانشگاه بود ، ما رفتیم دانشگاه ! تا باز هم فعالیت های فوق شدید درسی و البته چیزای دیگه رو با کوله باری از انگیزه آغاز کنیم !! انگیزه هایی شکل: ،،،، ،و نهایتا: !! ما که این همه انگیزه داشتیم ، ساعت ۸ تا ۱۰ هم کلاس داشتیم !! ۱۰ تا ۱۲ زنگ فرهنگ بود ... یا بهتره بگم زنگ استراحت عمومی دانشجویان ! بعدش رفتیم ناهار خوردیم ! طعم شدید کافور به وضوح محسوس بود ! جوری که قبل از غدا من :و بعد از غذا من: !! تازه ! بعدشم که کلاس ۱تا ۴ مون شروع شد ، ساعت ۱:۳۰ بهمون گفتن : استاد نمیاد ! و ما: (این آقاهه اسمش دکتر زند ه !) ولی یه همکلاسی داریم که وقتی کلاس تشکیل نمیشه خیلی ناراحت میشه (پسره ها !) طفلک بد جوری ریخت به هم !

بالاخره من شب وقتی می خوابم ، خوابم میاد ... آخه این تابستونی ، نه که همش بی کار بودم و دست و دلم به یه کاری هم نمی رفت آن چنانی() ، اول تابستون که خب مسافرت بودم ... بعدش که اومدم تهران ، به لطف اوضاع هواپیماهامون بقیه مسافرتامون کنسل شد ! بعد دیگه من موندم و یه کامپیوتر ! که شب به شب میومدم توشو و ۴تا وب میخوندم و حالا با دوستان می چتیدم ! در این میان تنها با یک نفر آدم جدید آشنا شدم ولی در عوض شدید صمیمی شدم در این حد : ! دیگه هر شب من بی کار نبودم !! ... .... .... ...... ......... .............!! (سانسوره ببخشید )

این شکلک رو نگاه کنید: !!!!!! آخه چرا فضای مقدس وبلاگ رو به این شیاطین آلوده می کنین ؟؟؟؟ هاااااااان؟!

راستی :

...

پایان رمضان و اشک های گاه گاه

sahar2020 — Sun, 20 Sep 2009 19:14:16 GMT

ماه رمضون تموم شد !

دیشب تلویزیون داشت یه مراسم دعا و اینا نشون میداد که یک جماعتی داشتن دعای پایان ماه رمضون رو می خوندن و گریه می کردن !

گفتم این ملت ایران هم که فقط داره گریه می کنه !

به یکی از حضار گفتم چرا اینا دارن گریه می کنن ؟!

گفت: چیه عزیزم ؟! میخوای مثل تو بخندن ؟!

گفتم: خنده نداره ! اما به خدا گریه هم نداره !

گفت: تو چون هنوز درست و حسابی نفهمیدی که رمضون چیه و چی میخاد بگه گریه نمی کنی !

گفتم: اگه تو فهمیدی پس چرا گریه نمی کنی ؟

گفت: چون من که دعا نمی خونم .

نمیدونم اینا چرا این طورین ؟!

بچه ی 4 ساله ی من

sahar2020 — Tue, 15 Sep 2009 20:23:17 GMT

من تو رو خیلی دوست دارم ... اصلا از اینکه بگم تو رو دوست دارم نمی ترسم ... مطمئنم که هیچ وقت پشیمونم نمی کنی ... تو سالهاست که با منی ... منو دیگه می شناسی ... زیر و بم این سحری که این ورت نشسته رو خیلی خوب می دونی ...

تورو دوست دارم ... چونکه همیشه وقتی من داشتم گریه می کردم تو هم گریه کردی ... ولی بقیه معلوم نبود دارن گریه می کنن یا می خندن ... همیشه وقتی من خندیدم .... تو هم خندیدی ... در حالی که بقیه معلوم نبود دارن می خندن یا نه ... من و تو با همدیگه شیطنت زیاد کردیم ... وقتی شیطنت کردیم... با هم خندیدیم ... حتی وقتی خدا هم بهم اخم کرد باز تو خندیدی ... منو تو با هم پشیمون شدیم ...

تو بچه ی منی ... میدونم بابا نداری ... اما رابطه ی من و تو مثل مریم و عیسی میمونه ... نه من گناهی کردم نه تو زاده ی یک خطایی ... تو رو کسی از شکم من بیرون نکشیده ... اصلا خیلی احمقانه است که همه فکر می کنن برای بچه دار شدن باید ۹ ماه باردار شد و بعدشم یکی یه فسقل بچه بکشه بیرون از شکمت ... من تورو خودم به دنیا آوردم ... نه از تو شکمم ... از توی ذهنم ... به جای اینکه از شکمم بیرون بکشمت و وارد یک دنیای کثیف و نامرد کنم ... تورو از ذهنم بیرون کشیدم و وارد قلبم کردم ... تا هیچ وقت از دست ندمت ... تا هیچ وقت نذارم آسیبی بهت برسه ... تا اگه روزی پیکر بی جونت رو نشونم دادن گریه نکنم... تا مطمئن باشم تو جایی داری پرورش پیدا می کنی که سالمه... توش نامردی نیست ... دوست و رفیقت نا باب نیستن ... تا جایی بزرگ بشی که جز محبت کردن چیزی یاد نگیری ... تا نامردی ها رو بینی ... تا نفرت رو درک نکنی ... تا نخوای محبت رو با منت از کسی بپذیری ... جایی که متعلق به توهه ... جایی که هم مال توهه ... هم مال خیلی های دیگه ... خیلی های دیگه که مثل تو خوبن ...

اما تو ...

تو همیشه شاهد غم و شادی های من بودی ... همیشه با من بودی ... هیچ وقت با من مخالفت نکردی ... من هم تا تونستم ازت مراقبت کردم ... واست به زور دنبال خواستگار نگشتم ... چون همیشه خودم ۱۰۰ ٪ در خدمتت بودم ... چون مطمئن بودم تو مال خود خود منی ... هیچ کسی نمی تونه تورو ازم بگیره ...

اون روزایی که من حرف هام تو گلوم گیر می کرد به تو میزدم ... حتی شاید بقیه نمی فهمیدن ... آخه می دونستم اگه من بخوام تو چیزی نگی به کسی ... تو چیزی نمی گی ...

من روزایی که حتی با خدا قهر می کردم با تو حرف میزدم ... تو خیلی وقته که مایه ی آرامش منی ... اصلا هم مهم نیست دیگرون بهت چی می گن ...

بعضی ها به تو می گن هیچ ... پوچ ! ... اما اصلا مهم نیست ... همین که تو پاکی ، دو رنگی درت نیست ... نابی ... خالصی ... خائن نیستی... مهربونی ... همین ها برای من کافیه تا آخر عمرم حفظت کنم ...

شاید من به پاکی مریم مقدس نباشم ... اما تو مثل عیسی پاکی ... ! همینه که بهترین نقطه ی وجودم رو به تو اختصاص دادم ... تو در کنار همه ی اونایی هستی که توی قلب منن ...

اگر دیدی زبانی به اشتباه تورو پوچ و هیچ خوند ، اگر دیدی توهینی به تو حواله شد ، اگر دیدی با تمسخر به تو نگاه شد ... نگران نباش ... همون طور که تو با من بودی ، من هم با تو خواهم بود ...

دوستت میدارم وبلاگ من ...

من مخرب ام.

sahar2020 — Fri, 11 Sep 2009 20:05:30 GMT

زنان را همان بس ....

نشینند در خانه

و زایند شیران نر !

آره ... از سر ما زنان ، همین نیز زیادی است .

زیرا ما به نقطه ای که پا گذاشته ایم ، آنجا خراب تر شده است . خراب بود ... چون در دست مردان بود ...خراب تر شد ... چون پای ما هم آنجا باز شد . ما زنان ، فس فسی ، غر غرو ، تنبل و دودره بازیم ! خدا نکند روزی کار بنی بشری به ما بیفتد ... چرا که ما کار وی را به یک مرجع آقا ارجاع میدهیم ... و اینک رحم خداوند حواله ی آن بشر ! چرا که آن مرد از ما هم تنبل تر است و تو را به ۱۰ روز بعد ارجاع می دهد... در صورتی که هم من بیکارم و هم آن آقا ! اما باید به فکر ۱۰ روز آتی نیز باشیم ... خدا نکند در جایی مرا ببینی که مجبور باشم به اقتضای محیط چادر سر کنم و سبیل بگذارم ! در آنجا من ، من نیستم ! من سگم ... !

ادارجات دولتی همین است ... کارمند نمیخواهد ! سگ می خواهد ... منم آماده ام تا حسابی پاچه بگیرم ... در این ادارجات عشق ریاست در اقسا نقاط مختلف بد جور گریبانم را میگیرد ... ! دلم میخواهد هر ترفندی را به کار بگیرم تا بر چند زیردست ریاست کنم ... خدا را بندگی نکنم... بنده ی خدا را سرکیسه کرده و نیز حسابی بدوانم ... من این گونه ام !

در دانشگاه ، حال همه را به هم میزنم ... ! آن قدر که عین بچه کنکوری ها درس می خوانم ... مدام جزوه می نویسم ... حال همه از من به هم می خورد ! مهم نیست ... در عوض فردا مملکت در دستان من است !

وقتی هم که ازدواج می کنم یا در حال چک کردن طرف هستم ! یا در حال تعقیب و گریز ...

خدایا ... سوال من از تو اینست:

چرا مرا آفریدی ؟!

پ.ن: منظورم خودم نبودا ! منظورم جنسیتم بود .

در پی جوگیری های به عمل آمده ...

sahar2020 — Fri, 04 Sep 2009 12:00:25 GMT

وزیر پیشنهادی وزارت آموزش و پرورش : دوشیزه سحرالسلطنه خاتون ... !

سحر ، به مغازه میرود و مقنعه ای عدسی رنگ را تهیه می نماید . در راه سری به مانتو فروشی می زند ، بلند ترین و گشادترین مانتو را خریداری نموده و مقصد را خانه ی مادر بزرگ قرار می دهد .

در منزل مادر بزرگ:

سلام مامان بزرگ ... یه چادر مشکی ساده ی بلند رنگ و رو رفته داری به من بدی ؟ مادر بزرگ چشمی می چرخاند و با تعجب به نوه ی سرکش خویش نگاهی می اندازد و می گوید : بذار برم در گنجه رو باز کنم ببینم خبری هس یا نه ؟! مادر بزرگ می رود و یک عدد چادر به شدت خاکی و رنگ و رو رفته می آورد ... بیا سحر جان !!

به خانه میروم ... در راه از یک لوازم آرایش فروشی ، چند جفت جوراب مشکی ضخیم تهیه می نمایم ... سمت منزلمان نیز یک عدد کفش ملی موجود است ... میروم و کفشی نیز در خور همه ی آنچه که تهیه کرده برای پست وزارت !! میخرم و به خانه میروم ...

در خانه

اول به دستشویی سری می زنم و آبی به سر و صورتم میزنم . سپس ابروهایم را به طرف پایین شانه میزنم ... قلمبه ی پشت سرم را با قیچی از ته کوتاه می کنم ... آن قدر جو مرا گرفته که اگر رهایم کنید می خواهم کچل کنم ... کمی جلوتر می روم ... در آینه خودم را نگاه می کنم ... کمی به خودم فحش می دهم که چرا روز گذشته صورتم را این قدر تمیز اصلاح کرده ام ؟! بعد به خودم دلداری می دهم و می گویم اشکال نداره سحر ! بلاخره مو بازم رشد می کنه ... ! تو که از امروزت خبر نداشتی ... !!!! سپس به اتاقم رفته و تمام خرید هایم را نگاه می کنم ... آخرین باری که چنین خریدی کرده بودم ۱ ماه پیش بود ... خرید های فعلیم را با خرید های ۱ ماه گذشته مقایسه می کنم ... یعنی چه چیز توانسته چنین تحولی در عمق وجود تو ایجاد کند ؟؟

لباس هایم را می پوشم ... نگاه های توام با تمسخر خواهرم را نادیده می گیرم ... مادرم که همیشه جز دلداری کاری نکرده را نیز میبینم ... گویا ظاهرم بیش از تصورم ، آنان را متحیر ساخته ... در نگاه مادرم تمسخر نیست ... دلداری نیز نیست ... فقط تعجب است !!

فردا صبح

مقصد را جایی قرار می دهم که برای تصاحب تنها یک صندلی اش کلی حرف ها می خواهم بزنم ... و تا آن لحظه هزاران نگاه چپ اندر قیچی را به جان خریده ام ... تمسخر و تحیر اعضای خانواده ام ... نگاه های حواله در خیابان ... که کجا چنین شتابان ؟!

میرسم ... عینک آفتابی بسیار بزرگ و خشنم را از چشمانم برمیدارم ... عینک طبی مادرم را به چشمم میزنم ... چشمانم درد می کند ... تحمل می کنم !

میروم ... نوبت من است .... راهی جایگاه می شوم ... می خواهم سخنرانی کنم ... این جا چه قدر بزرگ است .... در تلویزیون تا این حد عظمتش پیدا نیست ... چه قدر نماینده ... واااای ! سرم گیج میرود ... دست پاچه شده ام .... عرق از سر و رویم به شدت می چکد ... ! داغ ام ... تب کرده ام .... گرمم است ... هوا بد است ... اکسیژن نیست ... نفسم بالا نمی آید ... !!

به جایگاه رسیدم و شروع می کنم و در دلم صلوات می فرستم ... چند دعا می خوانم تا ایراد ها و عیب هایم را نبینند ... ! صدای سخن لغوم را نشوند ... خدایا کمک از تو ... یا علی از تو مدد و شروع می کنم:

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم .... بسم الله الرحمن الرحیم ... ! با درود بر محمد و آل محمد (الهم صل علی محمد و آل محمد ) و با سلام به روح مقدس شهدا ... شرحی از وظایف وارده بر خود را خدت شما سروران اعلام میدارم !

من ، سحرالسلطنه سادات خاتون ، در خانواده ای مذهبی در شهر قم متولد شدم . در مشهد پرورش یافتم و در جمکران دوران ابتدایی و راهنمایی را گذراندم ... سپس جهت فراگیری علوم قرآنی راهی نجف اشرف شدم . در سامرا سکنی گزیدم . در کاظمین علوم قرآنی را نزد آیت الله العظمی فرا گرفتم . من و خواهرم حافظ کل قران هستیم و خواهر بزرگترمان مفسر کل قرآن کریم است . امروز در این جایگاه ، کسی در مقابل شما ایستاده که سراسر زندگیش را وقف آموزش زندگی کرده . زندگی که بر پایه ی علوم و معارف فقهی و دینی است . مادرم از ابتدای کودکی مارا تشویق به نوشتن رساله کرده . اما ما خود را در آن حد نمیبینیم که بیاییم و رساله بنویسیم . ما کمتر از آنیم که بتوانیم شما عزیزان را به پیروی از خویش دعوت کنیم . اما باز به حول و قوه ی الهی این فرصت را بر من ارزانی داشتید تا بتوانم خود را در جایگاهی ببینم که باز تاکید می کنم خود را در آن حد نمیبینم . اما ممنون از شما و درود بر شما !

آموزش و پرورش امروز، گرفتار مشکلات اسف باریست که شمردن آنها ، تنها وقت تلف کردن است و بس ! در مملکتی زندگی می کنیم که هیچ هماهنگی میان آموزش و پرورش و نیز توقعات جامعه وجود ندارد . فرد سوم دبیرستانی که خود را شایسته ی دریافت دیپلم میبیند ، نمی داند که چه آموخته . مدارس روز به روز ضعیف تر و نیاز های جامعه روز به روز گسترده تر می شود . در جامعه ای که قشر دانش آموز آن فلج باشد ، یعنی فردای آن مملکت فلج است . این دانش آموزان آینده سازان این مرز و بوم هستند . حمایت از آنان حمایت از سرنوشت یک ملت است . حمایت از سرنوشت یک کشور است . پس بیایید با درست انتخاب کردن سران این وزارت گامی درست در جهت ارتقای سطح کیفی آموزشی کشورمان برداشته باشیم . عزیزان من ، هدف ما باید همان آرمان های انقلاب عزیز اسلامیمان باشد ... باید باز رهرو شهدای پاکمان باشیم تا باز آن مشت محکم معروفمان را بر دهان استکبار جهانی بکوبیم و بگوییم ما همیشه و در هر جای میهن در صحنه ایم ... ما هستیم !!

وقت تمام.

افراد حاضر: ۲۸۶ نفر !

رای موافق: ۳۳

رای مخالف: ۱۸۲

رای ممتنع: ۷۱

سحرالسلطنه خاتون پشت تریبون ، غش می کند . او را به بیمارستان منتقل می کنند ... ! در بیمادرستان وقتی به هوش آمد طبق عادت می خواهد موهایش را جمع کند ، ناگهان دستش را وقتی به موهایش می زند ، خبری از مو نمیبیند ... جیغ میزند ... یک آرام بخش به وی تزریق می کنند... او می خوابد ...

مادرش با منزل تماس می گیرد و به خواهر سحرالسلطنه می گوید لباس های خود سحر رو بیار ... !